Odeszli…

MEDICUS 10/2014

Odeszli…

 

Edward Buczyński (1933–2014)

 Urodził się 15 sierpnia 1933 roku w Łunincu na Kresach Wschodnich. Po powrocie do Lublina ukończył LO im. J. Zamoyskiego i podjął studia na wydziale lekarskim Akademii Medycznej wLublinie.

Po uzyskaniu dyplomu w 1958 roku rozpoczął pracę na Wydziale Patomorfologii lubelskiej AM pod kierownictwem prof. Stanisława Mahrburga. Tu uzyskał tytuł doktora nauk medycznych. Następnie pracował pod kierownictwem prof. Daniela Chibowskiego. Stale podnosił swoje kwalifikacje, uczestniczył w zebraniach naukowych i konferencjach. Był bardzo dobrym patomorfologiem. Po przejściu na emeryturę pracował w Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej.

W życiu prywatnym był pasjonatem historii, miłośnikiem sportu. Był bardzo dobrym mężem, ojcem.

żona Irena Spasiewicz-Buczyńska
lekarz okulista

 

Janusz Bielak (1937–2014)

 Profesor Janusz Bielak urodził się w Dęblinie. Z Lublinem związany był od 1946 r., kiedy przyjechał tu do szkoły i na studia na Wydziale Lekarskim AM. Dyplom lekarza otrzymał w roku 1961. Po studiach, w latach 1961–1964 podjął pracę w Zakładzie Anatomii Prawidłowej Człowieka AM, którą zaproponował mu prof. Mieczysław Stelmasiak. W latach 1964–1975 pracował jako starszy asystent i adiunkt w Klinice Chorób Wewnętrznych i Kardiologii, kierowanej przez prof. Mieczysława Kędrę, potem, w latach 1975–1992, jako z-ca prof. Janusza Hanzlika w Klinice Chorób Wewnętrznych PSK 1. Posiadał specjalizacje I i II stopnia z chorób wewnętrznych oraz z kardiologii. Jako zasługę przypisywał sobie pionierską pracę w pierwszej karetce reanimacyjnej w Lublinie, którą podjął w 1968 r. oraz organizację pododdziału intensywnej opieki kardiologicznej w Klinice Chorób Wewnętrznych szpitala przy ul. Staszica. W roku 1971 uzyskał stopień doktora nauk medycznych, a w 1988 habilitował się. W roku 1992 podjął funkcję ordynatora Oddziału Chorób Wewnętrznych i Endokrynologii WSzS nr 2 przy al. Kraśnickiej w Lublinie, gdzie pracował do osiągnięcia wieku emerytalnego w r. 2003. Kierował też Zakładem Dietetyki Klinicznej Wydziału Pielęgniarstwa i Nauk o Zdrowiu, a w 2004 r. uzyskał specjalizację ze zdrowia publicznego, ostatecznie kończąc pracę etatową w czerwcu 2007 roku.

Praca na Uniwersytecie Medycznym zaowocowała wypromowaniem 5 doktorów medycyny i kilku magistrów pielęgniarstwa, a kilkunastu studentów otrzymało pod jego kierunkiem tytuł licencjata. Opublikował ponad 100 prac o tematyce kardiologicznej, internistycznej i promocji zdrowia. Był rzecznikiem dyscyplinarnym studentów i rzecznikiem odpowiedzialności zawodowej lekarzy, a w latach 1993–1997 wiceprezesem Okręgowej Izby Lekarskiej w Lublinie. W latach 1991–1995 pełnił rolę specjalisty wojewódzkiego ds. chorób wewnętrznych. Wyspecjalizował ponad 100 specjalistów internistów. Założył Fundację im. Dr G. Horubała-Bielak dla Wspierania Leczenia Pacjentów Oddziału Chorób Wewnętrznych WSzS im. S. kard. Wyszyńskiego w Lublinie, której do końca życia był prezesem. Był także członkiem założycielem Uniwersytetu Rzeszowskiego.

W uznaniu zasług otrzymał Złoty Krzyż Zasługi, medale: Zasłużony dla AM, Jubileuszowy 50-lecia AM, 50 Lat Nauczania Medycyny w Lublinie, Zasłużony dla WSzZ w Lublinie i WSzS w Lublinie.

Profesor Bielak był człowiekiem głęboko prawym, szlachetnym i mądrym. Miał szerokie zainteresowania, był ciekawy świata i  obdarzony niezwykłą pamięcią. Ale przede wszystkim był ofiarnym, zawsze całkowicie oddanym swoim pacjentom lekarzem. Odszedł na wieczny spoczynek 17 czerwca 2014 r.

Rodzina, Przyjaciele i Pacjenci