Odeszli…

MEDICUS 6-7/2014

Odeszli…

Dr Krzysztof Mariusz Suchodolski (1972–2013)

Mija właśnie rok, jak pożegnaliśmy naszego kolegę – Krzysztofa Mariusza Suchodolskiego, lekarza anestezjologa, wieloletniego pracownika SP ZOZ w Hrubieszowie.

Urodził się 23 kwietnia 1972 roku w Lublinie. Dzieciństwo spędził wraz z rodzicami i bratem w Nowej Wsi k. Lubartowa. W 1991 r. rozpoczął studia na wydziale lekarskim AM w Lublinie, które ukończył w 1997 roku. Po rocznym stażu podyplomowym podjął pracę w ośrodkach zdrowia w Uchaniu i Przewodowie w powiecie hrubieszowskim. W 2000 r. rozpoczął pracę w Dziale Anestezjologii SP ZOZ w Hrubieszowie, a następnie na Oddziale Anestezjologii i Intensywnej Terapii. Ciągle podnosił swoje kwalifikacje, uczestnicząc w kursach, zebraniach naukowych i konferencjach. W 2008 roku uzyskał specjalizację w dziedzinie anestezjologii i intensywnej terapii.

Na co dzień był człowiekiem skromnym, koleżeńskim, oddanym pacjentom.

Pożegnaliśmy Go z głębokim smutkiem i żalem, zachowując o Nim najlepszą pamięć.

Jacek Piotrowski

 

Dr n. med. Ludomir Powiłański  (1935–2004)

10 czerwca 2014 roku mija 10 lat od śmierci dr. Ludomira Powiłańskiego, wieloletniego ordynatora Oddziału Ginekologiczno-Położniczego Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w Białej Podlaskiej.

Urodził się w 1935 roku w Wólce Żalińskiej (Ukraina). Po ukończeniu Liceum Ogólnokształcącego im. J. I .Kraszewskiego w Białej Podlaskiej, podjął studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Lublinie. Po uzyskaniu dyplomu w 1960 r. wrócił do Białej Podlaskiej i podjął pracę w szpitalu miejskim na oddziale ginekologiczno-położniczym. Od 1975 roku sprawował funkcję ordynatora oraz konsultanta wojewódzkiego (od 1978).

Był pierwszym lekarzem w województwie bialskopodlaskim, który uzyskał w 1979 r. tytuł doktora nauk medycznych.

Jako ordynator oddziału konsekwentnie wprowadzał nowe metody diagnostyczne i lecznicze, unowocześniał techniki operacyjne. W 1985 r. zorganizował oddział patologii ciąży, był też pomysłodawcą utworzenia oddziału intensywnego nadzoru noworodka.

W życiu prywatnym pasjonat historii, miłośnik sportu, organizator niezapomnianych wyjazdów i spotkań brydżowych.

Zmarł nagle, w czasie wyjazdu z przyjaciółmi na Ukrainę, kilka dni po odwiedzeniu miejsc swojego dzieciństwa.

żona Joanna Andrysiak-Powiłańska

 

Izabela Macheta-Okoń  (1935–2014)

Urodziła się w Białej Podlaskiej, tam ukończyła liceum ogólnokształcące, a następnie podjęła studia na Wydziale Lekarskim AM w Krakowie, które ukończyła w 1957 roku. Jako studentka uczestniczyła w spotkaniach duszpasterskich i wykładach w kościele akademickim św. Anny, prowadzonych przez księdza Karola Wojtyłę. Jak często mówiła, to one w dużej mierze ukształtowały Jej późniejszą postawę w pracy zawodowej i w życiu.

Po stażu rozpoczęła pracę na oddziale dziecięcym szpitala, a następnie w poradni dziecięcej w swoim rodzinnym mieście, pełniąc jednocześnie dyżury w pogotowiu ratunkowym.

W 1972 roku, w związku z pracą męża, przenosi się do Kraśnika, a następnie wyjeżdża na cztery lata do Pragi, gdzie również pracuje jako lekarz. Po powrocie do kraju podejmuje pracę lekarza pediatry w kolejowej służbie zdrowia w Lublinie, gdzie pracuje aż do przejścia na emeryturę w 1990 roku.

Była lekarzem bardzo lubianym przez dzieci, wymagającym w stosunku do rodziców, dbającym o szczepienia, właściwe odżywianie – słowem o profilaktykę. Wymagała też wiele od siebie: dokładna, uczciwa, nie godziła się na żadne kompromisy.

Choroba, która Ją dość wcześnie dotknęła, nie pozwoliła na kontynuowanie i realizację licznych zainteresowań sztuką, teatrem, poznawaniem świata. Pozostała Jej literatura – książki towarzyszyły Jej do końca życia.

Największą Jej miłością była córka, Ewa, doktor medycyny, psychiatra. To jej i wnukom starała się przekazywać wartości chrześcijańskie i patriotyczne.

Pozostała do końca wierna sobie i etosowi swojego zawodu: „Omnium profecto artium medicina noblissima” (Zaiste ze wszech nauk medycyna jest najszlachetniejsza).

Żegnaj Izo! Z wdzięcznością za to, że byłaś.

Janina Kalenik