Lekarze ? patroni lubelskich ulic – Mieczysław Biernacki

MEDICUS 1-2/2014

Lekarze – patroni lubelskich ulic

Mieczysław Biernacki

Ur. 8 listopada 1862 r. w Giżycach, zm. 30 sierpnia 1948 r. w Lublinie. lekarz, działacz społeczny i polityczny, publicysta, długoletni dyrektor Szpitala Miejskiego w Lublinie.

Mieczysław Biernacki pochodził z wielkopolskiej rodziny ziemiańskiej. Po ukończeniu gimnazjum w  Ostrowie Wielkopolskim, w 1882 roku wyjechał na studia medyczne na uniwersytecie berlińskim. Ukończył je trzy lata później, uzyskując dyplom doktora medycyny i chirurgii, który nostryfikował na uniwersytecie dorpackim w 1888 roku.

W 1889 roku zamieszkał na stałe w Lublinie. Od 1892 roku pracował w Szpitalu św. Jana (w 1927 roku przemianowanym na Szpital Miejski). Zaangażował się w działania na rzecz polepszenia stanu higieny w Lublinie i budowy wodociągów miejskich. W 1903 roku objął stanowisko naczelnego lekarza szpitala.

Wraz z dr. Kazimierzem Jaczewskim doprowadził do powstania pierwszego w Lublinie laboratorium analitycznego; walczył z rozpanoszoną w Lublinie plagą chorób
zakaźnych; w 1909 r. był jednym z założycieli Lubelskiego Towarzystwa Walki z Gruźlicą. W roku 1914, dzięki jego staraniom, wybudowano na terenie szpitala nowoczesny, jak na tamte czasy, pawilon chorób zakaźnych; w 1917 r. został kierownikiem Wydziału Sanitarnego w Magistracie; w latach 1928–1931 doprowadził do skanalizowania i zelektryfikowania szpitala.

Specjalizując się w zasadzie w internie i neurologii, interesował się także psychiatrią, chirurgią, rentgenologią, analityką. W 1923 r. dr Biernacki, jako jeden z pierwszych w Polsce, zaczął stosować odmę przy leczeniu gruźlicy płuc. Był jednym z założycieli Lubelskiego Pogotowia Ratunkowego i jego prezesem w latach 1919–1920.W latach międzywojennych publikował w miejscowej prasie artykuły dotyczące medycyny, gospodarki, literatury, muzyki, teatru oraz polityki. Był działaczem Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem i Obozu Zjednoczenia Narodowego. W 1928 roku objął stanowisko dyrektora Szpitala Miejskiego i pozostał nim aż do usunięcia przez
Niemców w 1942 roku. Po wyzwoleniu miasta przywrócono go jako dyrektora, lecz zły stan zdrowia spowodował jego odejście w marcu 1945 roku.

Od 1906 roku był wydawcą i redaktorem „Kuriera”, po jego likwidacji w 1913 roku „Codziennego Kuriera Lubelskiego”.

W okresie I wojny światowej i w latach międzywojennych wchodził w skład Rady Miasta i Magistratu.

Był członkiem szeregu organizacji zawodowych, społecznych i gospodarczych, w tym: Lubelskiego Towarzystwa Lekarskiego (od 1935 roku prezesem), Towarzystwa Walki z Gruźlicą (od 1926 roku prezesem), Towarzystwa Pożyczkowo-Oszczędnościowego (prezesem zarządu w latach 1901–1905), Towarzystwa Kredytowego Miejskiego, Macierzy Szkolnej, Towarzystwa Szerzenia Oświaty „Światło” (prezesem w latach 1907–1911 i 1914), Rady Szkolnej Ziemi Lubelskiej, Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości, Towarzystwa Przyjaciół Teatru Polskiego w Lublinie, Towarzystwa Literacko-Naukowego, Towarzystwa Muzycznego, klubu sportowego Lublinianka.

Zmarł w 1948 roku.

___
Za Stanisławem Wiśniewskim: Biernacki Mieczysław Józef Franciszek [w:] Słownik biograficzny miasta Lublina. Tom pierwszy. Lublin, 1993.